Zmiany w prawie pracy w pigułce (zmian cz. V)

KOMENTARZ DO USTAWY Z DNIA 10 STYCZNIA 2018 ROKU O ZMIANIE NIEKTÓRYCH USTAW W ZWIĄZKU ZE SKRÓCENIEM OKRESU PRZECHOWYWANIA AKT PRACOWNICZYCH ORAZ ICH ELEKTRONIZACJĄ

ZMIANY DO USTAWY Z 17 GRUDNIA 1998 R. O EMERYTURACH I RENTACH
Z FUNDUSZU UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH

            Zmiany w Kodeksie pracy, dotyczące skrócenia okresu przechowywania dokumentacji pracowniczej do lat 10, oraz zmiany w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wprowadzone na mocy ustawy nowelizującej, siłą rzeczy spowodowały konieczność dostosowania przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, z późn. zm.). Zmiany te zostały wprowadzone na mocy art. 4 ustawy nowelizującej.

w art. 116 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6. Do wniosku w sprawie przyznania świadczeń zainteresowanemu, który podlegał po raz pierwszy ubezpieczeniu albo rozpoczął podleganie kolejnemu ubezpieczeniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, organ rentowy nie może żądać dowodów potwierdzających dane znajdujące się na koncie ubezpieczonego, z wyjątkiem okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz dowodów potwierdzających wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych – przypadających do dnia 31 grudnia 2008 r.”

Komentarz:

  • dodany przepis określa zasady postępowania ZUS wobec ubezpieczonych, pracowników i zleceniobiorców, którzy ubiegają się o przyznanie świadczenia z ubezpieczenia społecznego, a którzy zostali po raz pierwszy zgłoszeni do ubezpieczeń społecznych po dniu 31 grudnia 1998 r., tj. w nowym systemie emerytalnym;
  • co do zasady, świadczenia z ubezpieczenia społecznego przyznawane są na wniosek zainteresowanego – na mocy ust. 6a ZUS nie może żądać od ubezpieczonego, aby do wniosku dołączył dowody potwierdzające dane, które znajdują się już na indywidualnym koncie każdego ubezpieczonego znajdującym się w ZUS (na indywidualnych kontach ubezpieczonych ZUS gromadzi dane o przebiegu ubezpieczenia i składkach);
  • wyjątek stanowią dane o okresach pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz dowody potwierdzające wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, przypadających do dnia 31 grudnia 2008 r. – w tym przypadku, płatnik składek zobowiązany jest wydać ubezpieczonym odpowiednie dokumenty zawierające dane lub dowody związane z pracą w szczególnym charakterze lub w szczególnych warunkach, natomiast ubezpieczony zobowiązany jest dołączyć je do wniosku; ostrożność ustawodawcy wynika tutaj z faktu, iż okresy pracy szczególnej mogły przypadać przed 1999 r., tj. w okresie, za który płatnicy składek nie przekazywali do ZUS informacji zindywidualizowanych, a tylko zbiorowe;

w art. 125a ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Płatnik składek jest zobowiązany przechowywać listy płac, karty wynagrodzeń albo inne dowody, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty, przez okres 50 lat od dnia zakończenia przez ubezpieczonego pracy u danego płatnika, z zastrzeżeniem ust. 4a.”

Komentarz:

  • przepis ten, co do zasady, nakłada na płatnika składek obowiązek przechowywania przez okres 50 lat list płac, kart wynagrodzeń albo innych dowodów, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty dla wszystkich ubezpieczonych – jest zatem spójny z art. 94 ust. 9b kodeksu pracy, który w zakresie skróconego 10-letniego okresu przechowywania dokumentacji pracowniczej odsyła do regulacji odrębnych, oraz do art. 41a-f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;
  • wyjątek od tej zasady został wskazany w dodanym ust. 4a omówionym poniżej;

w art. 125a po ust. 4 dodaje się:

a) ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Płatnik składek jest zobowiązany przechowywać listy płac, karty wynagrodzeń albo inne dowody, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty ubezpieczonego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, przez okres 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym:

1) ubezpieczony zakończył pracę u danego płatnika składek, w przypadku ubezpieczonego zgłoszonego u danego płatnika składek do ubezpieczeń po dniu 31 grudnia 2018 r.;

2) został złożony raport informacyjny, o którym mowa w art. 4 pkt 6a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.”

Komentarz:

  • w ust. 4a ustawodawca zobowiązuje płatnika składek do przechowywania listy płac, kart wynagrodzeń albo innych dowodów, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty, przez okres 10 lat; obowiązek ten dotyczyć będzie ubezpieczonych, który zostanie zgłoszony do ubezpieczenia po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. od 01.01.2019 r., oraz ubezpieczonych, którzy podlegali ubezpieczeniu społecznemu po dniu 31.12.1998 r., a przed dniem 01.01.2019 r., za których płatnik składek złożył raport informacyjny;
  • 10-letni okres przechowywania tej dokumentacji liczony będzie od końca roku kalendarzowego, w którym:
    • ubezpieczony zakończył pracę u danego płatnika składek – w przypadku ubezpieczonych, którzy zostaną zgłoszeni do ubezpieczenia społecznego po dniu 01.01.2019 r.,
    • został złożony raport informacyjny – w przypadku ubezpieczonych, którzy podlegali ubezpieczeniu społecznemu po dniu 31.12.1998 r. a przed dniem 01.01.2019 r.;

b)  po ust. 4a dodaje się ust. 4b w brzmieniu:

„4b. Płatnik składek, który nie przekazał raportu informacyjnego za ubezpieczonego, o którym mowa w ust. 4a, z wyjątkiem ubezpieczonego zgłoszonego do ubezpieczeń po dniu 31 grudnia 2018 r., jest zobowiązany przechowywać listy płac, karty wynagrodzeń albo inne dowody, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty, przez okres, o którym mowa w ust. 4.”

Komentarz:

  • ust. 4b porządkuje zasady, od których odnosi się ust. 4 i 4a, wskazując, iż płatnik składek, który nie przekazał raportów informacyjnych za ubezpieczonych, którzy podlegali ubezpieczeniu w okresie pomiędzy 01.01.1999 r. a 31.12.2018 r., zobowiązany jest przechowywać listy płac, karty wynagrodzeń albo inne dowody, na odstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty ubezpieczonego, przez okres 50 lat, zgodnie z ust. 4;
  • ustęp ten nie będzie miał zastosowania do ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych od dnia 01.01.2019 r. – tutaj płatnik składek zobowiązany będzie przekazywać do ZUS raport informacyjny oraz przechowywać dokumenty przez okres 10 lat.

KOMENTARZ DO ART. 5 – 13 DO USTAWY Z DNIA 10 STYCZNIA 2018 R. O ZMIANIE NIEKTÓRYCH USTAW W ZWIĄZKU ZE SKRÓCENIEM OKRESU PRZECHOWYWANIA AKT PRACOWNICZYCH ORAZ ICH ELEKTRONIZACJĄ

art. 5:Art. 5. Pracodawca przechowuje dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracownika wykonującego prace górnicze i prace równorzędne z pracą górniczą oraz z okresami zaliczanymi do okresów pracy górniczej przez okres 50 lat od dnia zakończenia stosunku pracy u danego pracodawcy”

Komentarz:

  • w art. 94 ust. 9b ustawodawca zobowiązuje pracodawcę do przechowywania dokumentacji pracowniczej przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym stosunek pracy uległ rozwiązaniu lub wygasł, chyba że odrębne przepisy przewidują dłuższy okres przechowywania dokumentacji pracowniczej;
  • taka odrębna regulacja znajduje się np. w art. 5 ustawy nowelizującej; zgodnie z nią, pracodawca przechowuje dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracownika wykonującego prace górnicze i prace równorzędne z pracą górniczą oraz okresami zaliczanymi do okresów pracy górniczej przez okres 50 lat od dnia zakończenia stosunku pracy u danego pracodawcy;
  • zdaniem ustawodawcy zasady przyznawania emerytur górniczych są na tyle specyficzne i odmienne od zasad ogólnych, że powstać by mogły poważne wątpliwości co do kryteriów, jakie ma wziąć pod uwagę płatnik składek przy przekazywaniu do ZUS danych za okresy poprzedzające dzień wejścia w życie ustawy nowelizującej w odniesieniu do emerytur górniczych; tym bardziej, że w zakresie zasad przyznawania emerytur górniczych w stosunku do niektórych okresów pracy górniczej obowiązywały różne przeliczniki, np. inne przed 2007 r. i inne po 2007 r., zaś część przeliczników ustalana była na mocy wyroków sądowych;

art. 6:Art. 6. W przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracodawca wraz ze świadectwem pracy wydaje pracownikowi, któremu przysługiwał ekwiwalent pieniężny za deputat węglowy, o którym mowa w art. 74 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Koleje Państwowe” (Dz. U. z 2017 r. poz. 680 i 1529), dokument potwierdzający uprawnienie do tego ekwiwalentu, określający, za jaki miesiąc został pobrany ostatni ekwiwalent

Komentarz:

  • w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie „Polskie Koleje Państwowe”, którym przysługiwał ekwiwalent pieniężny za deputat węglowy, o którym mowa w art. 74 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie oleje Państwowe” (Dz. U. Z 2017 r. poz. 680), pracodawca wraz ze świadectwem pracy zobowiązany jest wydać dokument potwierdzający uprawnienie do tego ekwiwalentu, określający, za jaki miesiąc został pobrany ostatni ekwiwalent;

art. 7:Art. 7. 1. Do stosunków pracy nawiązanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się art. 94 pkt 9a i 9b, z zastrzeżeniem ust. 2, oraz art. 948–9412 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Art. 947 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio.

2. Okres przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika i byłego pracownika dotyczących stosunków pracy nawiązanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ustala się na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

3. Okres przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika dotyczących stosunków pracy nawiązanych po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem 1 stycznia 2019 r. ulega skróceniu w przypadku złożenia raportu informacyjnego, o którym mowa w art. 4 pkt 6a ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym raport informacyjny został złożony.”

Komentarz:

  • ust. 1 odnosi się do stosunków pracy nawiązany przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. powstałych przed 01.01.2019 r.; stosuje się do nich przepisy niniejszej ustawy dotyczące:
    • prowadzenia i przechowywania dokumentacji pracowniczej w postaci papierowej lub elektronicznej (art. 94 pkt 9a kodeksu pracy),
    • zmiany postaci prowadzenia dokumentacji pracowniczej oraz obowiązków informacyjnych pracodawcy z tym związanych (art. 948 i art. 949 kodeksu pracy)
    • katalogu uprawnionych do odbioru dokumentacji pracowniczej (art. 949 kodeksu pracy),
    • wydawania kopii (art. 9412 kodeksu pracy),
    • takiej samej mocy prawnej dokumentacji pracowniczej w postaci elektronicznej i papierowej (art. 9411 kodeksu pracy),
    • zniszczenia dokumentacji pracowniczej oraz możliwości jej wydania byłemu pracownikowi do czasu zniszczenia (art. 9410 kodeksu pracy);
  • również art. 94 ust. 9b będzie odnosić się do stosunków pracy nawiązanych przed dniem w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem ustalenia okresu przepisów dotyczących przechowywania dokumentacji pracowniczej;
  • zgodnie z zasadą wyrażoną w ust. 2, okres przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika i byłego pracownika dotyczących stosunków pracy nawiązanych przed dniem wejściem w życie niniejszej ustawy ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych i wynosi on 50 lat, w myśl ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym oraz ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;
  • od zasady wskazanej w ust. 2 ustawodawca w ust. 3 wprowadził wyjątek: dla stosunków pracy nawiązanych po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem 1 stycznia 2019 r. okres przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych może zostać skrócony, pod warunkiem złożenia przez pracodawcę raportów informacyjnych za wszystkich ubezpieczonych zgłoszonych w tym okresie do ubezpieczeń społecznych; w tym przypadku okres przechowywania dokumentacji pracowniczej ulega skróceniu do 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym raport informacyjny został złożony;
  • warto podkreślić, że w stosunku do stosunków pracy nawiązanych przed dniem w życie niniejszej ustawy nadal używa pojęcia „dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych” oraz że powyższe przepisy przejściowe odnoszą się wyłącznie do pracowników, nie zaś do zleceniobiorców – w odniesieniu do zleceniobiorców art. 125a ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych w sposób wyczerpujący reguluje okres przechowywania list płac, karty wynagrodzeń albo innych dowodów, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty zleceniobiorców;

art. 8: Art. 8. Były pracownik, za którego został złożony raport informacyjny, o którym mowa w art. 4 pkt 6a ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, może odebrać dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracownika w terminie miesiąca kalendarzowego następującego po upływie okresu, o którym mowa w art. 7 ust. 3.”

Komentarz:

  • w związku z możliwością wyboru przez pracodawcę momentu, w którym przekaże do ZUS oświadczenie o zamiarze złożenie raportu informacyjnego za pracowników, może on przekazać raport informacyjnych za poszczególnych pracowników wraz z wyrejestrowaniem z ubezpieczenia społecznego albo już po wyrejestrowaniu;
  • w takiej sytuacji były pracownik może odebrać dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe w terminie miesiąca kalendarzowego następującego po upływie 10 – letniego okresu przechowywania tej dokumentacji;
  • ustawodawca przyznał zatem byłemu pracownikowi uprawnienie, jakie posiadają na mocy ustawy nowelizującej pracownicy znajdujący się w zatrudnieniu u danego pracodawcy, wraz ze świadectwem pracy otrzymują pouczenie o możliwości odbioru swojej dokumentacji pracowniczej;

art. 9: Art. 9. W przypadku ponownego nawiązania stosunku pracy z tym samym pracownikiem, z którym poprzedni stosunek pracy trwał w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, art. 945 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się, jeżeli za tego pracownika został złożony raport informacyjny, o którym mowa w art. 4 pkt 6a ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.”

Komentarz:

  • na mocy art. 9 ustawodawca uregulował wreszcie kwestię zakładania i prowadzenia akt osobowych dla „powracającego” pracownika – dotychczas praktyka w tym zakresie była różna: część pracodawców zakładała nowe akta osobowe dla takiego pracownika, część zaś, nie zakładała nowych akt osobowych i prowadziła dalej dotychczasowe akta osobowe;
  • od 01.01.2019 r. pracodawcy mają możliwość prowadzenia tej samej dokumentacji pracowniczej w stosunku do pracownika, z którym nawiąże ponownie stosunek pracy w okresie jej obowiązkowego przechowywania po zakończeniu poprzedniego stosunku pracy trwającego w dniu wejścia w życie ustawy;
  • w tej sytuacji, warunkiem koniecznym dla skrócenia okresu przechowywania dokumentacji pracowniczej do lat 10, a tym samym dla korzystania z dotychczasowej dokumentacji, jest złożenie za tego pracownika raportu informacyjnego, o którym mowa w art. 4 ust. 6a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;
  • art. 10: Art. 10. 1. Pracodawca, w terminie 21 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, informuje, w sposób przyjęty u danego pracodawcy, pracowników, którzy dotychczas otrzymywali wynagrodzenie za pracę do rąk własnych, o obowiązku:

1) podania numeru rachunku płatniczego, na który będzie wypłacane wynagrodzenie za pracę, albo

2) złożenia wniosku dotyczącego dalszej wypłaty wynagrodzenia za pracę do rąk własnych.

2. Pracownik podaje pracodawcy numer rachunku płatniczego albo składa pracodawcy wniosek dotyczący dalszej wypłaty wynagrodzenia za pracę do rąk własnych w postaci papierowej lub elektronicznej w terminie 7 dni od dnia otrzymania od pracodawcy informacji, o której mowa w ust. 1.

3. Jeżeli w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia otrzymania przez pracodawcę informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, albo wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przypada termin wypłaty wynagrodzenia za pracę, pracodawca wypłaca wynagrodzenie do rąk własnych pracownika.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli pracownik nie poda informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, ani nie złoży wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.”

Komentarz:

  • w związku z nowelizacją art. 83 ust. 3 kodeksu pracy i wprowadzeniem zasady wypłaty wynagrodzenia na rachunek płatniczy pracownika jako domyślnej, ustawodawca nałożył na pracodawcę obowiązek poinformowania pracowników, którzy dotychczas otrzymywali wynagrodzenie za pracę do rąk własnych, o obowiązku:
    • podania numeru rachunku płatniczego, na który będzie wypłacane wynagrodzenie za pracy, albo
    • złożenia wniosku dotyczącego dalszej wypłaty wynagrodzenia za pracę do rąk własnych;
  • pracodawca zobowiązany jest poinformować o tym pracowników w ciągu 21 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
  • natomiast pracownik ma 7 dni od dnia otrzymania informacji pracodawcy na podanie numeru rachunku płatniczego albo na złożenie pracodawcy wniosku, w postaci papierowej lub elektronicznej, dotyczącego dalszej wypłaty wynagrodzenia za pracę do rąk własnych;
  • jeżeli w okresie od dnia wejście w życie niniejszej ustawy do dnia otrzymania przez pracodawcę od pracownika informacji lub wniosku, o których mowa wyżej, przypadnie termin wypłaty wynagrodzenia za pracę, pracodawca wypłaca wynagrodzenie do rąk własnych pracownika; zasada ta ma również zastosowanie, gdy pracownik nie poda informacji o numerze rachunku płatniczego lub nie złoży wniosku dotyczącego dalszej wypłaty wynagrodzenia za pracę do rąk własnych;

art. 11:Art. 11. 1. Przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przechowywania dokumentacji osobowej i płacowej pracodawców o czasowym okresie przechowywania bez uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 51a ustawy zmienianej w art. 2, są obowiązani dostosować swoją formę prawną i uzyskać wpis do rejestru, o którym mowa w art. 51a ustawy zmienianej w art. 2, w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r., a w przypadku nieuzyskania wpisu w tym terminie – zakończyć wykonywanie tej działalności.

2. Do postępowania w zakresie uzyskania wpisu do rejestru oraz do wykonywania działalności, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 51a i art. 51b–51t ustawy zmienianej w art. 2.”

Komentarz:

  • ustawodawca zaostrza warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przechowywania dokumentacji osobowej i płacowej pracodawców o czasowym okresie przechowywania – przedsiębiorcy wykonujący działalność o takim profilu bez uzyskania wpisu do rejestru, prowadzonego przez marszałka województwa właściwego dla miejsca wykonywania działalności, zobowiązani są dostosować swoją formę prawną i uzyskać wpis do rejestru, w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r., a w przypadku nieuzyskania wpisu w tym terminie, zobowiązani są zakończyć wykonywani tej działalności;
  • zasady kontroli przedsiębiorców wykonujących działalność o tym profilu w zakresie wpisu do rejestru określone są w art. 2 ustawy zmieniającej;

art. 12: Art. 12. Przedsiębiorca, który do dnia 31 grudnia 2018 r. nie uzyska wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 51a ustawy zmienianej w art. 2, zakończy wykonywanie działalności w zakresie przechowywania dokumentacji osobowej i płacowej pracodawców o czasowym okresie przechowywania i przekaże ją do dalszego przechowywania uprawnionemu podmiotowi, o którym mowa w art. 51a ust. 1 albo ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2.”

Komentarz:

  • regulacja ta wiąże się z art. 11 ustawy nowelizującej i dotyczy sytuacji, gdy przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przechowywania dokumentacji osobowej i płacowej pracodawców o czasowym okresie przechowywania nie uzyska wpisu do rejestru w terminie do 31 grudnia 2018 r. i zakończy wykonywanie tej działalności – wówczas zobowiązany będzie przekazać przechowywaną dokumentację do dalszego przechowywania uprawnionemu podmiotowi, spełniającemu warunki określone w art. 2 ustawy zmieniającej oraz w art. 51 ust. 1 lub ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

art. 13: Art. 13. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 11 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Komentarz:

  • niniejsza ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 11 i art. 12, które weszły w życie z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.